Пляцельшчыца крэслаы (на белорусском языке) (4 стр.)

Тема

Але, як я разумею, вам дужа непрыемнае тое, што я паведамiў вам, дык, вiдаць, найлепей будзе раздаць гэтыя грошы бедным.

Абое, муж i жонка, утаропiлiся на мяне, аслупянелi ад здзiўлення.

Я дастаў з кiшэнi грошы, няшчасныя грошы разнамаснага выгляду i значэння, золата ўперамешку з медзякамi. Потым папытаўся:

- Якое будзе ваша рашэнне?

Першая загаварыла мадам Шукэ.

- Але... Раз гэта яе апошняя воля, гэтай жанчыны... Мне здаецца, нам неяк не выпадае адмаўляцца.

Муж, крыху збянтэжаны, падхапiў:

- Ва ўсякiм разе, за iх можна будзе купiць што-небудзь нашым дзеткам.

Я суха адказаў:

- Воля ваша.

Аптэкар прадаўжаў:

- Ва ўсякiм разе, давайце грошы сюды, калi ўжо яна гэтак наказала вам; самi парупiмся даць iм добры ход.

Я аддаў грошы, развiтаўся i выйшаў.

На другi дзень Шукэ нечакана сам прыйшоў да мяне дадому.

- А яна... жанчына гэтая... яна ж i воз тут свой пакiнула? - запытаўся ён. - I што вы з той калымагай рабiць мяркуеце?

- Нiчога, забярыце яе сабе, калi хочаце.

- Добра. Яна мне спатрэбiцца: я зраблю з яе вартоўную ў гародзе.

Ён ужо намерыўся пайсцi. Я сказаў:

- Пасля яе засталiся стары конь ды два сабакi. Можа, забераце iх?

Ён азадачана прыпынiўся.

- Га?.. А... Ды не, не трэба. Навошта яны мне? Распараджайцеся ўжо гэтым самi!

Аптэкар засмяяўся. Потым ён падаў мне руку, i я пацiснуў яе. Што зробiш? Лекару з аптэкарам няможна варагаваць памiж сабою.

Сабакi засталiся ў мяне. Каня забраў кюрэ, у яго вялiкi двор. Воз ператварыўся ў вартоўню на гародзе ў Шукэ; а на грошы нябожчыцы ён прыдбаў пяць акцый чыгуначнай кампанii.

Вось тое адзiнае вялiкае каханне, з якiм я сутыкнуўся ў сваiм жыццi.

Доктар змоўк.

Маркiза, у вачах якой стаялi слёзы, уздыхнула:

- Пэўна, толькi жанчыны i ўмеюць кахаць па-сапраўднаму!

Помогите Вашим друзьям узнать о библиотеке